Italeri Schnellboot Typ S-100

Een van de verschillende bepalingen van het Verdrag van Versailles in 1919 was een ernstige beperking van de Duitse scheepsbouw. Kleine vaartuigen vielen niet onder deze bepalingen en resulteerden in de ontwikkeling van motortorpedoboten vanaf het einde van de jaren twintig. Het ontwerp was gebaseerd op een civiel jacht dat echter werd aangepast om twee torpedo's te kunnen vervoeren: de S-1. De evolutie van het ontwerp ging door totdat het, in de meest geavanceerde modellen, 35 meter lang was en 100 ton woog. Zelfs de ruimte voor secundaire bewapening werd geleidelijk vergroot. De constructie was composiet, met aluminium balken en houten planken. Het karakteristieke ijzersterke dekhuis verscheen bij het S-100-model en was een noodzakelijk antwoord op de toegenomen geallieerde superioriteit in de lucht en op de intensievere laagvliegende luchtaanvallen die werden uitgevoerd. De boten werden voornamelijk gebruikt om geallieerde schepen aan te vallen in de kustgebieden van de Britse eilanden, maar werden ook gebruikt voor operaties in de Middellandse Zee en de Zwarte Zee, meestal onder dekking van het donker. Vanaf 1943, nadat een groot deel van de Kriegsmarine was vernietigd of geïmmobiliseerd, behoorden deze motortorpedoboten tot de weinige schepen die nog in het water lagen en in staat waren om militaire operaties uit te voeren, waardoor ze werden blootgesteld aan een steeds toenemend aantal veldslagen en het daaruit voortvloeiende graf verliezen. * Een van de grootste bouwpakketten in schaal 1:35!